Jak zainstalować i ruszyć
Start jest prosty, po kolei:
- Pobierz aplikację na telefon z Androidem i nadaj jej zgody, o które prosi (dostęp do pamięci i do portu USB potrzebny do wczytania karty).
- Podłącz czytnik przez OTG albo sparuj przez Bluetooth kompatybilny czytnik. Cały dobór kabla i czytnika opisujemy w czytniku kart kierowcy na telefon (instrukcja OTG).
- Wczytaj kartę — plik .DDD zgra się na telefon, a aplikacja odczyta go od razu, bez wysyłania do biura.
Do tego potrzebujesz telefonu, który obsługuje USB On-The-Go (OTG) — bez tego bezpośrednie wczytanie karty się nie uda. Większość nowszych Androidów to potrafi; jak sprawdzić, podpowiadamy w instrukcji czytnika.
Co warto wiedzieć, żeby nie wpaść
Aplikacja bardzo ułatwia życie, ale nie zdejmuje z ciebie obowiązków. Kartę i tak trzeba pobierać w terminie (co 28 dni kartę, co 90 dni jednostkę pojazdową), a pliki przechowywać. Dobra wiadomość: każdy odczyt z telefonu może od razu iść do bezpiecznej kopii, więc nic nie ginie. Jak działa ta kopia w chmurze, masz w bezpiecznej synchronizacji i archiwizacji.
Druga rzecz: dane z karty i czasu pracy to dane osobowe, więc podlegają RODO. Trzymaj telefon zabezpieczony i nie udostępniaj plików komu popadnie. A poza samym odczytem masz w aplikacji cały zestaw narzędzi dla kierowcy, które pomagają ogarnąć czasy jazdy i odpoczynku bez wysiadania z kabiny.
Częste pytania
Co musisz mieć przy sobie, a co jest tylko wygodą
Zdanie, od którego trzeba zacząć, żeby nie było nieporozumień: telefon nie jest tachografem. Urządzeniem rejestrującym jest to, co siedzi w desce rozdzielczej, a nośnikiem Twoich danych — karta kierowcy. Aplikacja jest oknem na te dane, nie ich źródłem.
Praktycznie oznacza to podział, którego warto się trzymać:
- Wymagane w kontroli: ważna karta kierowcy, sprawne urządzenie i zapisy z okresu kontrolnego — dostępne tak, jak przewidują przepisy.
- Wygoda: podgląd godzin w telefonie, przypomnienia, historia tras, wykresy. Bardzo przydatne. Nieobowiązkowe.
Różnica ma znaczenie w jednej konkretnej sytuacji: rozładowany telefon nie jest problemem prawnym. Nieważna karta jest. Kto myli te dwie rzeczy, przygotowuje się do kontroli po złej stronie.
Trzy rzeczy, które i tak robisz ręcznie
Aplikacja nie obsługuje urządzenia. Są czynności, które zostają przy Tobie i przy przyciskach — i to właśnie one generują większość braków w plikach:
- Symbol kraju na rozpoczęcie i na zakończenie dnia pracy. W tachografie inteligentnym drugiej generacji samo przekroczenie granicy zapisuje się automatycznie, ale te dwa wpisy robisz sam. Zawsze.
- Wpisy manualne po przerwie, kiedy karta była wyjęta.
- Sprawdzenie, czy zapis się przyjął. Wpis, który wydawało Ci się, że zrobiłeś, i wpis widoczny na wyświetlaczu, to dwie różne rzeczy.
To dlatego telefon jest dobrym miejscem na przypomnienie, a złym na poczucie, że coś dzieje się samo. Najlepszą rzeczą, jaką robi aplikacja w kabinie, nie jest liczenie — jest zapytanie „wpisałeś kraj?” w momencie, w którym jeszcze można to zrobić.
Kiedy telefon naprawdę ratuje sytuację
Skoro powiedzieliśmy, czym aplikacja nie jest, warto powiedzieć, gdzie zarabia na siebie w pięć minut. Są trzy takie momenty i wszystkie mają wspólną cechę: decyzja zapada, zanim ruszysz.
- Przed przyjęciem zlecenia. Sprawdzasz, ile realnie zostało w tygodniu, i mówisz „nie zmieszczę się” wtedy, kiedy to jeszcze coś zmienia — a nie o dwadzieścia kilometrów za późno.
- Przy planowaniu postoju. Wiedza, że przerwa musi wypaść przed konkretną godziną, zmienia wybór parkingu. To najtańszy sposób na uniknięcie nocy w złym miejscu.
- Po zmianie pojazdu. Dwa samochody w firmie potrafią mieć dwa różne urządzenia i dwie różne procedury wpisów. Podgląd od razu pokazuje, z czym masz do czynienia.
W każdym z tych trzech przypadków wartość nie leży w liczbie na ekranie. Leży w tym, że rozmowa ze spedycją odbywa się przed wyjazdem i z konkretem, a nie po fakcie i z pretensjami.
Krótko na koniec
Telefon jest świetnym doradcą i żadnym dowodem. Trzymaj kartę ważną, urządzenie sprawne, a wpisy zrobione — aplikacja zajmie się resztą, czyli tym, żebyś nie musiał liczyć w głowie.
Bateria, zasięg i inne rzeczy, które trzeba przemyśleć raz
Skoro aplikacja ma być pomocna wtedy, kiedy podejmujesz decyzję, musi działać właśnie wtedy — a nie wyłącznie przy dobrym zasięgu i naładowanym telefonie. Trzy rzeczy warto ustawić raz i zapomnieć:
- Ładowarka w kabinie, nie w torbie. Banał, ale to najczęstszy powód, dla którego narzędzie nie działa w momencie, w którym było potrzebne.
- Świadomość, że bez zasięgu widzisz ostatnie znane dane, nie bieżące. Poza zasięgiem podgląd starzeje się w ciszy — dokładnie tak jak licznik, którego nikt nie odświeżył.
- Zabezpieczenie telefonu. Są na nim Twoje dane o czasie pracy i trasach. Kod albo biometria to minimum, nie przesada.
I rzecz oczywista, o której warto powiedzieć wprost: nie obsługuje się aplikacji podczas jazdy. Wszystko, co ma sens, robi się na postoju — bo wszystko, co ma sens, dotyczy decyzji podejmowanej przed ruszeniem.
Aplikacja nie pobiera danych za firmę
To nieporozumienie kosztuje najwięcej, bo daje fałszywe poczucie, że temat jest załatwiony. Podgląd w telefonie nie jest pobraniem danych w rozumieniu obowiązków przewoźnika. To dwie różne czynności, z dwoma różnymi celami.
Obowiązek dotyczy karty kierowcy i pamięci pojazdu, w regularnym rytmie, z zachowaniem oryginalnych plików. Jeśli tego nie ma, nie ma znaczenia, jak ładnie wygląda aplikacja — brakujący okres to brakujący okres.
Dla kierowcy praktyczny wniosek jest jeden, ale ważny: jeśli jeździsz na swoim, ten obowiązek jest Twój. Nie ma nikogo, kto by go za Ciebie wykonał, i nie ma aplikacji, która by go zdjęła. Jest za to dobry moment, żeby wpisać do kalendarza jeden dzień w miesiącu.
Czytaj dalej w tym temacie
Żeby wycisnąć z aplikacji wszystko, zajrzyj też do:
- Czytnik kart kierowcy na telefon — dobór kabla i czytnika OTG.
- Bezpieczna synchronizacja i archiwizacja — kopia w chmurze, żeby nic nie zginęło.
- Narzędzia dla kierowcy — czasy jazdy i odpoczynku pod ręką.